Wyrok Trybunału z dnia 31 marca 1971 r.

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 31 marca 1971 r.( * )

Umowa europejska w sprawie transportu drogowego

[…]

W sprawie 22/70

Komisja Wspólnot Europejskich ,

reprezentowana przez zastępcę dyrektora generalnego jej służby prawnej

G. Oliviera, działającego w charakterze pełnomocnika,

z adresem do doręczeń w Luksemburgu, na nazwisko jej doradcy

prawnego E. Reutera, 4, boulevard Royal,

strona skarżąca,

przeciwko

Radzie Wspólnot Europejskich ,

reprezentowanej przez E. Wohlfarta, prawnika Rady, dyrektora

generalnego w sekretariacie generalnym Rady, działającego

w charakterze pełnomocnika, wspieranego przez

J.‑P. Puissocheta, dyrektora w sekretariacie generalnym Rady,

z adresem do doręczeń w Luksemburgu, na nazwisko

J. N. Van den Houtena, dyrektora służby prawnej Europejskiego

Banku Inwestycyjnego, 2, place de Metz,

strona pozwana,

mającej

za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności uchwały Rady

z dnia 20 marca 1970 r. w sprawie negocjowania

i zawarcia przez państwa członkowskie EWG Umowy europejskiej

dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy

drogowe,

TRYBUNAŁ,

w

składzie: R. Lecourt, prezes, A. M. Donner

i A. Trabucchi, prezesi izb, R. Monaco, J. Mertens

de Wilmars, P. Pescatore (sprawozdawca) i H. Kutscher,

sędziowie,

rzecznik generalny: A. Dutheillet de Lamothe,

sekretarz: A. Van Houtte,

wydaje następujący

Wyrok

[…]

Motywy

1 Zważywszy,

że Komisja Wspólnot Europejskich wniosła w skardze z dnia

19 maja 1970 r. o stwierdzenie nieważności uchwały Rady

z dnia 20 marca 1970 r. w sprawie negocjowania

i zawarcia przez państwa członkowskie EWG, w ramach

Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ, Umowy europejskiej dotyczącej

pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe

(AETR);

2 zważywszy,

że Rada podniosła na wstępie zarzut niedopuszczalności skargi,

z tego względu, iż, jej zdaniem, sporna uchwała nie ma charakteru

aktu podlegającego zaskarżeniu w rozumieniu art. 173 akapit

pierwszy traktatu;

3 zważywszy,

że charakter ten uzależniony jest od odpowiedzi na pytanie, do kogo

należała w rozpatrywanym momencie kompetencja do negocjowania

i zawarcia AETR;

4 moc

prawna tej uchwały jest bowiem odmienna w zależności od tego, czy

należy uznać ją za środek wykonywania kompetencji powierzonej

Wspólnocie, czy za wyraz koordynacji przez państwa członkowskie sposobu

wykonywania pozostawionych im kompetencji;

5 że

orzeczenie w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności wymaga zatem

rozstrzygnięcia na wstępie kwestii, czy w chwili podjęcia spornej

uchwały kompetencja do negocjowania i zawarcia AETR należała do

Wspólnoty, czy do państw członkowskich;

1W kwestii wstępnej

6 Zważywszy,

że zdaniem Komisji art. 75 traktatu, który powierza Wspólnocie,

w celu wdrożenia wspólnej polityki transportowej, kompetencję

określoną w sposób szeroki, winien znajdować zastosowanie zarówno

do działań wewnętrznych, jak do stosunków zewnętrznych w tej

dziedzinie;

7 że

postanowienie to mogłoby zostać pozbawione skuteczności („effet

utile”), gdyby uprawnienia, które ustanawia, w szczególności do

wydania „wszelkich potrzebnych przepisów”, jak stanowi ust. 1

lit. c) wspomnianego artykułu, nie obejmowały zawierania umów

z państwami trzecimi;

8 że

o ile pierwotnie kompetencja ta nie obejmowała dziedziny

transportu w całości, jej zdaniem, nabrała ona jednak charakteru

generalnego i wyłącznego w miarę wdrażania wspólnej polityki

w tym sektorze;

9 zważywszy,

że Rada ze swej strony twierdzi, iż Wspólnota wykonuje wyłącznie

kompetencje powierzone, w związku z czym w braku

wyraźnego postanowienia w traktacie nie można przyjąć istnienia

kompetencji do zawierania umów z państwami trzecimi;

10 że

w szczególności art. 75 dotyczy, jej zdaniem, wyłącznie

działań wewnątrz Wspólnoty i nie można go interpretować jako

upoważnienia do zawierania umów międzynarodowych;

11 że

nawet w odmiennym przypadku kompetencja ta nie mogłaby być

generalna i wyłączna, a co najwyżej wspólna z kompetencją

państw członkowskich;

12 zważywszy,

że w braku szczególnych postanowień traktatu dotyczących

negocjowania i zawierania umów międzynarodowych w dziedzinie

polityki transportowej – do której to kategorii należy co do istoty AETR

• należy odwołać się do ogólnych zasad prawa wspólnotowego w kwestii stosunków z państwami trzecimi; 13 że art. 210 stanowi, iż „Wspólnota ma osobowość prawną”; 14 że postanowienie to, umieszczone na początku szóstej części traktatu, poświęconej „postanowieniom ogólnym i końcowym”, oznacza, iż w obrocie międzynarodowym Wspólnota ma zdolność do ustanawiania stosunków umownych z państwami trzecimi w pełnym zakresie celów określonych w pierwszej części traktatu, której część szósta stanowi kontynuację; 15 że w celu ustalenia w określonym przypadku kompetencji Wspólnoty do zawierania umów międzynarodowych należy wziąć pod uwagę zarówno postanowienia materialne traktatu, jak jego systematykę; 16 że kompetencja taka wynika nie tylko z wyraźnego powierzenia jej w traktacie – jak ma to miejsce w przypadku art. 113 i 114 dla umów celnych i handlowych i art. 238 dla umów o stowarzyszeniu – lecz może wynikać również z innych postanowień traktatu lub z aktów wydawanych na podstawie tych postanowień przez instytucje Wspólnoty; 17 że w szczególności, w każdym przypadku gdy w celu wdrożenia wspólnej polityki przewidzianej w traktacie Wspólnota podjęła działania zmierzające do ustanowienia, w jakiejkolwiek formie, wspólnych zasad, państwa członkowskie nie mają już prawa, ani indywidualnie, ani nawet wspólnie, zaciągać wobec państw trzecich zobowiązań naruszających te zasady; 18 bowiem w miarę ustanawiania zasad wspólnych tylko Wspólnota jest w stanie podejmować i wykonywać w sposób skuteczny w całej sferze stosowania wspólnotowego porządku prawnego zobowiązania wobec państw trzecich; 19 że nie można w związku z tym określać innego reżimu prawnego dla działań podejmowanych w celu wykonania postanowień traktatu w porządku wewnętrznym Wspólnoty, a innego dla działań w sferze stosunków zewnętrznych; 20 zważywszy, że w art. 3 lit. e) ustanowienie wspólnej polityki w dziedzinie transportu zostało wyraźnie wskazane wśród celów

Wspólnoty;

21 że

zgodnie z art. 5 państwa członkowskie winny, z jednej

strony, podjąć wszelkie właściwe działania w celu zapewnienia

wykonania zobowiązań wynikających z traktatu lub z aktów

wydawanych przez instytucje, a z drugiej strony powstrzymać się od

jakichkolwiek działań, które mogłyby zagrozić urzeczywistnieniu celów

traktatu;

22 że

z postanowień tych, rozpatrywanych łącznie, wynika, iż państwa

członkowskie nie mogą, w sytuacji gdy ustanowiono wspólnotowe normy

prawne mające na celu realizację celów traktatu, podejmować poza ramami

instytucjonalnymi Wspólnoty zobowiązań mogących naruszyć te normy lub

zagrozić ich skuteczności;

23 zważywszy,

że z godnie z art. 74 cele traktatu w dziedzinie

transportu realizowane są w ramach wspólnej polityki;

24 że

art. 75 ust. 1 powierza Radzie zadanie ustanowienia

w tym celu wspólnych zasad oraz, między innymi, „wszelkich innych

potrzebnych przepisów”;

25 że

zgodnie z lit. a) tego postanowienia owe wspólne zasady mają

zastosowanie „do transportu międzynarodowego wykonywanego z lub na

terytorium państwa członkowskiego lub tranzytu przez terytorium jednego

lub większej liczby państw członkowskich”;

26 że

postanowienie to dotyczy również transportu z lub do państw

trzecich, w części trasy przebiegającej przez terytorium Wspólnoty;

27 że

wymaga ono zatem rozciągnięcia kompetencji Wspólnoty na stosunki

pozostające w sferze prawa międzynarodowego i oznacza

w związku z tym konieczność zawierania umów

z zainteresowanymi państwami trzecimi;

28 że

art. 74 i 75 nie przewidują wprawdzie wprost kompetencji

Wspólnoty do zawierania umów międzynarodowych, jednakże wejście

w życie w dniu 25 marca 1969 r. rozporządzenia Rady

nr 543/69 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów

socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U. L 77

z dnia 20 marca 1969 r., str. 49) skutkuje

nieuchronnie powierzeniem Wspólnocie kompetencji do zawierania

z państwami trzecimi wszelkich umów dotyczących dziedzin

unormowanych w tym rozporządzeniu;

29 że

fakt powierzenia jej takich kompetencji znajduje zresztą wyraz

w art. 3 tego rozporządzenia, zgodnie z którym „Wspólnota

podejmuje z państwami trzecimi negocjacje, jakie mogą okazać się

konieczne do wykonania niniejszego rozporządzenia”;

30 zważywszy,

że AETR dotyczy dziedziny należącej do zakresu zastosowania

rozporządzenia nr 543/69, w związku z czym kompetencja do

negocjowania i zawarcia tej umowy należy, od dnia wejścia

w życie wspomnianego rozporządzenia, do Wspólnoty;

31 że

powyższa kompetencja wspólnotowa wyklucza możliwość istnienia

jednocześnie kompetencji państw członkowskich, gdyż wszelkie działania

podejmowane poza ramami instytucjonalnymi Wspólnoty byłyby nie do

pogodzenia z jednolitością wspólnego rynku i jednolitym

stosowaniem prawa wspólnotowego;

32 że kwestię dopuszczalności należy rozstrzygnąć w świetle powyższego stanu prawnego;

2W przedmiocie dopuszczalności skargi

33 Zważywszy,

że Rada kwestionuje dopuszczalność skargi z kilku względów,

dotyczących charakteru spornej uchwały, a pomocniczo braku interesu

Komisji, jej wcześniejszego postępowania oraz wniesienia skargi po

terminie;

a) Zarzut oparty na charakterze uchwały z dnia 20 marca 1970 r. 34 Zważywszy,

że zdaniem Rady uchwała z dnia 20 marca 1970 r. nie

stanowi aktu podlegającego zaskarżeniu w rozumieniu art. 173

akapit pierwszy zdanie pierwsze;

35 uchwała

ta bowiem ani ze względu na swoją formę, ani przedmiot, ani treść nie

jest rozporządzeniem, decyzją czy dyrektywą w rozumieniu

art. 189;

36 że

w rzeczywistości stanowi ona jedynie polityczne uzgodnienie między

państwami członkowskimi w ramach Rady, które samo w sobie nie

nadaje żadnych uprawnień, nie nakłada zobowiązań ani nie powoduje

zmiany żadnej sytuacji prawnej;

37 że

przyjęcie takiego charakteru uchwały konieczne jest, jej zdaniem, tym

bardziej iż w przypadku sporu między instytucjami dopuszczalność

należy oceniać w sposób szczególnie restrykcyjny;

38 zważywszy,

że zgodnie z art. 173 zadaniem Trybunału jest kontrola

zgodności z prawem „aktów Rady […] innych niż zalecenia

i opinie”;

39 że

wykluczając możliwość wnoszenia przez państwa członkowskie

i instytucje skarg o stwierdzenie nieważności tylko na

„zalecenia i opinie” – niemające zgodnie z art. 189

ostatni akapit mocy wiążącej – art. 173 poddaje skardze wszelkie

akty wydawane przez instytucje i mające na celu wywołanie skutków

prawnych;

40 że

skarga ta ma na celu, zgodnie z art. 164, zapewnić

poszanowanie prawa w interpretacji i stosowaniu traktatu;

41 że

zawężająca wykładnia przesłanek dopuszczalności skargi, ograniczająca

jej zakres jedynie do kategorii aktów określonych w art. 189,

byłaby sprzeczna z tym celem;

42 że

możliwość wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności obejmować

powinna wszelkie akty instytucji mające na celu wywołanie skutków

prawnych, niezależnie od ich charakteru i formy;

43 że charakter spornej uchwały oceniać należy w świetle powyższych rozważań;

44 zważywszy,

że na posiedzeniu w dniu 20 marca 1970 r. Rada, po

wymianie zdań między jej członkami i przedstawicielem Komisji,

przyjęła szereg „wniosków” dotyczących stanowiska, jakie rządy państw

członkowskich winny zająć podczas decydującej rundy negocjacji nad AETR;

45 że

uchwała ta dotyczyła w szczególności celów, a z drugiej

strony procedury negocjacji;

46 że

w odniesieniu do celów, jakie należy osiągnąć, Rada określiła

stanowisko negocjacyjne, zgodnie z którym należało zmierzać do

dostosowania postanowień AETR do przepisów rozporządzenia wspólnotowego,

z zastrzeżeniem możliwości przyjęcia pewnych odstępstw od

rozporządzenia, na które zgodę wyrazić musiałaby Wspólnota;

47 że

w związku z tak określonym celem Rada wezwała Komisję do

przedstawienia jej we właściwym czasie i zgodnie

z postanowieniami art. 75 traktatu projektu niezbędnych zmian

do rozporządzenia nr 543/69;

48 że

w odniesieniu do procedury negocjacji Rada uzgodniła, zgodnie

z przyjętą na poprzednich posiedzeniach linią postępowania, iż

negocjacje będą prowadzone i zostaną zakończone przez sześć państw

członkowskich, które staną się stronami AETR;

49 iż

przez cały czas trwania negocjacji i podczas zawierania umowy

państwa członkowskie działać będą wspólnie, stale uzgadniając swoje

stanowiska zgodnie ze zwykłymi zasadami postępowania

i w ścisłej współpracy z instytucjami Wspólnoty,

a delegacja państwa członkowskiego przewodniczącego Radzie

występować będzie w roli rzecznika;

50 zważywszy,

że z protokołu nie wynika, by Komisja zgłosiła zastrzeżenia co do

sposobu określenia przez Radę celów negocjacji;

51 że

zgłosiła natomiast wyraźny sprzeciw wobec procedury negocjacji, uznając

stanowisko przyjęte przez Radę za niezgodne z traktatem,

a konkretnie z art. 228;

52 zważywszy,

że w związku z powyższym uchwała Rady dotyczyła dziedziny

objętej kompetencją wspólnotową, wobec czego państwa członkowskie nie

miały prawa działać poza ramami instytucjonalnymi Wspólnoty;

53 że,

jak się w związku z tym okazuje, uchwała z dnia

20 marca 1970 r. nie mogła być, w odniesieniu do celów

negocjacji wyznaczonych przez Radę, jedynie wyrazem lub stwierdzeniem

faktu dobrowolnej koordynacji, lecz miała na celu określenie linii

postępowania wiążącej zarówno instytucje, jak państwa członkowskie,

i mogącej następnie wywrzeć wpływ na treść rozporządzenia;

54 że

w części wniosków dotyczącej procedury negocjacji Rada ustaliła

zasady mogące ewentualnie stanowić odstępstwo od określonych

w traktacie procedur negocjacji z państwami trzecimi

i zawierania umów;

55 że

uchwała z dnia 20 marca 1970 r. wywoływała więc

określone skutki prawne, zarówno w sferze stosunków między

Wspólnotą a państwami członkowskimi, jak i między

instytucjami;

b) Pomocnicze zarzuty dotyczące dopuszczalności 56 Zważywszy,

że zdaniem Rady ocena możliwych następstw stwierdzenia nieważności

uchwały z dnia 20 marca 1970 r. potwierdza, iż nie rodzi

ona żadnych skutków prawnych;

57 że

stwierdzenie nieważności tej uchwały, powodujące unieważnienie

ustalenia faktu koordynacji między państwami członkowskimi, nie miałoby

żadnego wpływu na rzeczywiste istnienie tej koordynacji ani na

późniejsze postępowanie państw członkowskich w ramach negocjacji

dotyczących AETR;

58 że

w związku z tym Komisja nie ma, jej zdaniem, interesu

prawnego we wnoszeniu skargi, gdyż będzie to siłą rzeczy bezcelowe;

59 zważywszy,

że zgodnie z art. 174, „jeżeli skarga jest zasadna, Trybunał

Sprawiedliwości orzeka o nieważności danego aktu”;

60 że

w takim przypadku, gdy uchwałę Rady, jako akt, którego nieważność

stwierdzono sądownie, należałoby uznać za nieistniejącą, strony sporu

zostałyby postawione w sytuacji sprzed przyjęcia uchwały

i zmuszone byłyby ponownie rozpatrzyć sporne zagadnienia,

w zgodzie z prawem wspólnotowym;

61 że interesu Komisji we wniesieniu skargi nie można zatem kwestionować;

62 zważywszy,

że Rada utrzymuje również, iż Komisja, która sama jest winna spornej

sytuacji, gdyż, nie przedkładając Radzie odpowiedniego projektu, nie

podjęła w stosownym czasie działań niezbędnych w celu

wykonania kompetencji wspólnotowej, straciła tym samym legitymację

procesową;

63 zważywszy,

że kwestie przedstawione przez Komisję Trybunałowi do rozstrzygnięcia

dotyczą struktury instytucjonalnej Wspólnoty, wobec czego dopuszczalność

skargi nie może być uzależniona od wcześniejszych zaniedbań lub błędów

strony skarżącej;

64 że poza tym ocena zastrzeżeń podniesionych przez Radę należy do istoty sprawy;

65 zważywszy

wreszcie, że Rada zarzuca także wniesienie skargi po terminie,

z tego względu, iż uchwała z dnia 20 marca 1970 r.

stanowi jedynie powtórzenie zasad wypracowanych podczas wcześniejszych

posiedzeń Rady, z których ostatnie miało miejsce w dnach

17–18 marca 1969 r.;

66 zważywszy

jednakże, że uchwały z dnia 20 marca 1970 r. nie można

uznać li tylko za potwierdzenie wcześniejszych uzgodnień, ponieważ

rozporządzenie nr 543/69 z dnia 25 marca 1969 r.

zmieniło w sposób zasadniczy podział kompetencji między Wspólnotą

a państwami członkowskimi w odniesieniu do przedmiotu

prowadzonych negocjacji;

67 zważywszy, że w związku z całością powyższych rozważań skarga jest dopuszczalna;

3Co do istoty sprawy

68 Zważywszy,

że Komisja kwestionuje ważność uchwały z dnia 20 marca

1970 r. przede wszystkim ze względu na naruszenie norm traktatu,

a w szczególności art. 75, 228 i 235 w zakresie

podziału kompetencji między Radę a Komisję,

a w konsekwencji uprawnień przysługujących Komisji

w ramach negocjacji dotyczących AETR;

a) Zarzut oparty na naruszeniu art. 75 i 228 69 Zważywszy,

że zdaniem Komisji, w związku z kompetencjami powierzonymi

Wspólnocie w art. 75, AETR powinna zostać wynegocjowana

i zawarta przez Wspólnotę, w trybie określonym

w art. 228 ust. 1;

70 że

o ile Rada może, zgodnie z tymi postanowieniami, dokonywać

w każdym przypadku oceny celowości zawarcia umowy z państwem

trzecim, o tyle nie ma prawa dyskrecjonalnie decydować

o wyborze trybu międzyrządowego lub wspólnotowego;

71 że

postanawiając działać w trybie międzyrządowym, Rada uniemożliwiła

Komisji wykonanie zadań, jakie traktat powierza jej w dziedzinie

negocjacji z państwami trzecimi;

72 zważywszy,

że wobec braku w traktacie szczególnych postanowień dotyczących

negocjowania i wprowadzenia w życie omawianej umowy, należy

stosowne normy wywieść z całości postanowień traktatu mających

zastosowanie do negocjacji w sprawie AETR;

73 zważywszy,

że podział między instytucjami Wspólnoty kompetencji do negocjowania

i wprowadzenia w życie AETR należy ustalić zarówno

z uwzględnieniem postanowień dotyczących wspólnej polityki

transportowej, jak i odnoszących się do zawierania przez Wspólnotę

umów;

74 że

zgodnie z art. 75 ust. 1 Rada na wniosek Komisji

i po zasięgnięciu opinii Komitetu Ekonomiczno‑Społecznego oraz

Zgromadzenia wydaje odpowiednie przepisy, w formie rozporządzenia

lub innej, w celu wdrożenia wspólnej polityki transportowej;

75 że

zgodnie z art. 228 ust. 1, w przypadku gdy planuje

się zawarcie umowy z jednym lub kilkoma państwami trzecimi albo

z organizacją międzynarodową, negocjacje prowadzi Komisja,

a umowa zawierana jest przez Radę, z zastrzeżeniem

ewentualnych szerszych uprawnień Komisji;

76 że

omawiane negocjacje odbywały się w ramach Europejskiej Komisji

Gospodarczej ONZ, w związku z czym należy dodatkowo wziąć pod

uwagę art. 116 akapit pierwszy, zgodnie z którym po upływie

okresu przejściowego państwa członkowskie „prowadzą w ramach

organizacji międzynarodowych o charakterze gospodarczym wyłącznie

działania wspólne”, które należą do kompetencji Rady działającej na

wniosek Komisji;

77 zważywszy,

że z powyższych postanowień rozpatrywanych łącznie wynika, iż

państwa członkowskie zobowiązane były w każdym razie do solidarnego

współdziałania w celu obrony interesów Wspólnoty, jako że chodziło

o dziedzinę należącą do wspólnej polityki;

78 że

solidarność ta została potwierdzona w uchwale z dnia

20 marca 1970 r., której nie można zarzucić nieprawidłowości

z tego punktu widzenia;

79 że

co więcej, jak wynika z powyższych postanowień,

a w szczególności z art. 228 ust. 1,

kompetencja do zawarcia umowy należała do Rady;

80 że

Komisja ze swej strony powinna była podjąć dwojakiego rodzaju

działania, wnosząc po pierwsze odpowiedni projekt, zgodnie

z art. 75 ust. 1 i art. 116 akapit pierwszy,

a po drugie w charakterze negocjatora, zgodnie

z art. 228 ust. 1 akapit pierwszy;

81 zważywszy

jednakże, że powyższy podział kompetencji między instytucjami jest

wiążący tylko w wypadku negocjacji rozpoczętych po powierzeniu

Wspólnocie kompetencji, czy to na podstawie samego traktatu, czy też

aktów wydanych przez instytucje;

82 że,

jak należy w tej kwestii zauważyć, pierwsza wersja AETR została

przygotowana w 1962 r., kiedy to wobec niewystarczającego

stopnia rozwoju wspólnej polityki transportowej kompetencja do zawarcia

tej umowy należała do państw członkowskich;

83 że

etap, na jakim znajdowały się prace w chwili przyjęcia spornej

uchwały, nie miał za przedmiot opracowania nowej umowy, a jedynie

wprowadzenie do tekstu z 1962 r. zmian pozwalających na jej

ratyfikację przez wszystkie umawiające się strony;

84 że

z tego punktu widzenia szczególną cechą negocjacji w sprawie

AETR jest okoliczność, iż ich początek i znaczna część prac

w ramach Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ przypada na okres

wcześniejszy niż powierzenie Wspólnocie kompetencji wskutek wydania

rozporządzenia nr 543/69;

85 że,

jak się zatem okazuje, Rada podjęła w dniu 20 marca

1970 r. decyzję dotyczącą sytuacji, w której nie miała pełnej

swobody działania w stosunkach z państwami trzecimi biorącymi

udział w tych negocjacjach;

86 że

złożona zainteresowanym państwom trzecim na tym etapie negocjacji

propozycja uwzględnienia nowego podziału kompetencji wewnątrz Wspólnoty

mogłaby, co zresztą przedstawiciel Komisji przyznał podczas obrad Rady,

zagrozić pomyślnemu zakończeniu tych negocjacji;

87 że

w takiej sytuacji obie instytucje, w których kompetencji

znajdowała się ta sprawa, to jest Rada i Komisja, powinny były

uzgodnić, na podstawie art. 15 traktatu z dnia 8 kwietnia

1965 r. ustanawiającego jedną Radę i jedną Komisję Wspólnot

Europejskich, właściwe warunki współpracy w celu zapewnienia jak

najskuteczniejszej obrony interesów Wspólnoty;

88 że

z protokołu z posiedzenia Rady w dniu 20 marca

1970 r. wynika, iż Komisja nie skorzystała formalnie z prawa

do inicjatywy, jaką dają jej art. 75 i 116;

89 że

nie zażądała również literalnego stosowania art. 228 ust. 1

w zakresie uprawnienia do prowadzenia negocjacji;

90 że

należy w związku z tym przyjąć, iż poprzez prowadzenie

negocjacji i wspólne zawarcie umowy, zgodnie z zasadami

określonymi przez Radę, państwa członkowskie działały i nadal

działają w interesie i na rzecz Wspólnoty, zgodnie

z zobowiązaniem nałożonym na nie na mocy art. 5 traktatu;

91 że

wobec tego Rada, określając w tej sytuacji tryb solidarnego

współdziałania państw członkowskich, nie naruszyła zobowiązań

wynikających z art. 75 i 228;

92 że w związku z powyższym zarzut ten należy oddalić;

b) Pozostałe zarzuty Komisji (art. 235, brak uzasadnienia) 93 Zważywszy,

że Komisja twierdzi pomocniczo, iż w związku z zobowiązaniami

wynikającymi z wdrożenia wspólnej polityki transportowej Rada,

skoro już nie oparła podjętych działań na art. 75, winna była

skorzystać przynajmniej z uprawnień, jakie daje jej art. 235;

94 że,

zdaniem Rady, natomiast odwołanie się do tego postanowienia nie było

konieczne, ponieważ istniała możliwość prowadzenia wspólnych działań

państw członkowskich, a poza tym Komisja nie przedłożyła żadnego

projektu w tej sprawie, jak wymaga tego wspomniane postanowienie;

95 zważywszy,

że jakkolwiek art. 235 pozwala Radzie na podjęcie „właściwych

działań” również w sferze stosunków zewnętrznych, postanowienie to

nie nakłada obowiązków, lecz nadaje Radzie uprawnienie, którego

niewykonanie nie może być przyczyną nieważności uchwały;

96 że w związku z tym zarzut ten należy oddalić;

97 zważywszy,

że Komisja twierdzi dodatkowo, iż zaskarżona uchwała nie zawiera

wskazania podstawy prawnej i żadnego uzasadnienia;

98 zważywszy,

że wymogów tych, określonych w art. 190 w stosunku do

rozporządzeń, dyrektyw i decyzji, nie można rozciągać na akty

o szczególnej naturze, jak uchwała z dnia 20 marca

1970 r.;

99 że

w istocie udział w pracach Rady dał Komisji wszelkie

gwarancje prawne, jakie art. 190 ma zapewnić podmiotom trzecim,

których dotyczą wymienione w nim akty;

100 że skargę należy zatem oddalić;

4W przedmiocie kosztów

101 Zważywszy,

że zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu kosztami zostaje

obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę;

102 że w niniejszej sprawie żadna ze stron nie przedstawiła żądań co do kosztów;

103 że należy zatem rozdzielić koszty;

z powyższych względów,

uwzględniając akta sprawy;

po zapoznaniu się ze sprawozdaniem sędziego sprawozdawcy;

po zapoznaniu się ze stanowiskiem stron;

po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego;

uwzględniając

Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,

a w szczególności art. 3, 5, 6, 74, 75, 111, 113, 114,

116, 173, 174, 189, 190, 210, 228, 235 i 238, a także traktat

z dnia 8 kwietnia 1965 r. ustanawiający jedną Radę

i jedną Komisję Wspólnot Europejskich;

uwzględniając regulamin Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich;

TRYBUNAŁ,

odrzucając wszelkie żądania dalej idące lub przeciwne, orzeka, co następuje:

1) Skarga zostaje oddalona;

2) Każda ze stron pokrywa własne koszty. Lecourt

Donner

Trabucchi

Monaco

Mertens de Wilmars

Pescatore

Kutscher

Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 31 marca 1971 r.

Sekretarz

Prezes

A. Van Houtte

R. Lecourt

* Język postępowania: francuski.